تصویر #1
برای ویرایش متن روی دکمه کلیک کنید.
اگر برای شما جراحی تعویض مفصل زانو پیشنهاد شده است، احتمالاً با اصطلاحاتی مانند پروتز کامل، پروتز نیمه، پروتز کشککی رانی، پروتز سیمانی و بدون سیمان روبه رو شده اید. اما این انواع چه تفاوتی با یکدیگر دارند و کدام یک برای شرایط زانوی شما مناسب تر است؟
به طور کلی، پروتزهای زانو را می توان از چند جنبه دسته بندی کرد: میزان مفصلی که جایگزین می شود، روش اتصال پروتز به استخوان و طراحی اجزای آن. برای مثال، در تعویض کامل زانو سطوح اصلی مفصل بازسازی می شوند؛ درحالی که در تعویض تک قسمتی فقط ناحیه مشخصی از مفصل جایگزین می شود.
انتخاب نوع پروتز به محل و وسعت آسیب، وضعیت رباط ها و استخوان، سابقه جراحی، شرایط عمومی بیمار و ارزیابی جراح ارتوپد بستگی دارد. بنابراین نمی توان یک نوع پروتز را برای همه بیماران بهترین گزینه دانست.
راهنمای سریع انواع پروتز زانو:
این دسته بندی ها جایگزین تشخیص پزشکی نیستند و انتخاب نهایی باید پس از معاینه و بررسی تصاویر پزشکی انجام شود.
پروتز زانو چیست؟
پروتز زانو یا ایمپلنت زانو، مجموعه ای از اجزای پزشکی است که در جراحی تعویض مفصل برای جایگزینی سطوح آسیب دیده مفصل استفاده می شود.
در این جراحی، بخش های تخریب شده مفصل بازسازی می شوند تا تماس و حرکت سطوح مفصلی بهبود پیدا کند. هدف، خارج کردن تمام ساختارهای زانو نیست؛ بلکه جایگزینی قسمت های آسیب دیده با اجزای مصنوعی متناسب با شرایط بیمار است.
پروتزهای زانو معمولاً از اجزای فلزی و پلی اتیلنی ساخته می شوند. طراحی، اندازه و ترکیب دقیق این اجزا به نوع جراحی و مدل ایمپلنت بستگی دارد.
برای آشنایی بیشتر با این درمان و مراحل کلی آن، می توانید راهنمای تعویض مفصل زانو را مطالعه کنید.
یکی از مهم ترین روش های دسته بندی پروتز زانو، میزان و محل جایگزینی سطوح مفصلی است. از این نظر، سه روش اصلی شامل تعویض کامل، تعویض تک قسمتی و تعویض کشککی رانی مطرح هستند.
در تعویض کامل زانو، سطوح مفصلی آسیب دیده در بخش های اصلی مفصل بازسازی می شوند. این روش معمولاً زمانی بررسی می شود که تخریب مفصل گسترده باشد و علائم بیمار و یافته های معاینه و تصویربرداری نیز انجام جراحی را توجیه کنند.
در این روش معمولاً:
نکته مهم این است که واژه «کامل» به معنی برداشتن تمام استخوان ها، رباط ها و بافت های زانو نیست. میزان بازسازی و حفظ ساختارهای طبیعی به وضعیت مفصل و برنامه جراح بستگی دارد.
در تعویض تک قسمتی، فقط بخشی از مفصل که دچار آسیب شده است جایگزین می شود و سایر قسمت های سالم تا حد امکان حفظ می شوند.
برای مثال، اگر آرتروز به کمپارتمان داخلی زانو محدود باشد و سایر بخش های مفصل و رباط ها شرایط مناسبی داشته باشند، ممکن است این روش قابل بررسی باشد.
ویژگی های این روش عبارت اند از:
خیر. محدود بودن آسیب به یک بخش از مفصل به تنهایی کافی نیست. وضعیت رباط ها، سایر کمپارتمان ها، میزان تغییر شکل زانو و شرایط کلی بیمار نیز اهمیت دارند.
در راهنمای NICE با کد NG157، توصیه شده است برای افراد دارای آرتروز محدود به کمپارتمان داخلی، در صورت تأیید مناسب بودن هر دو روش پس از ارزیابی بالینی و رادیولوژیک، امکان انتخاب میان تعویض جزئی و کامل فراهم شود.
منبع: راهنمای NICE درباره تعویض کامل و جزئی مفصل زانو
مفصل کشککی رانی بخشی از زانو است که در آن کشکک هنگام خم و راست شدن زانو روی شیار استخوان ران حرکت می کند.
اگر آسیب و تخریب مفصلی به همین ناحیه محدود باشد و سایر بخش های زانو شرایط مناسبی داشته باشند، پزشک ممکن است تعویض کشککی رانی را بررسی کند.
این روش با تعویض کامل زانو تفاوت دارد؛ زیرا در آن فقط سطوح مفصلی مرتبط با کشکک و شیار استخوان ران بازسازی می شوند.
نکته مهم: هر نوع درد جلوی زانو یا آسیب کشکک به معنی نیاز به این پروتز نیست. تشخیص محل آسیب و بررسی وضعیت سایر بخش های مفصل ضروری است.
این دو مفهوم نباید با یکدیگر اشتباه گرفته شوند.
در تعویض کشککی رانی، بخش مشخصی از مفصل به عنوان یک روش تعویض جزئی بازسازی می شود.
اما در تعویض کامل زانو، ممکن است جراح علاوه بر اجزای اصلی، سطح مفصلی پشت کشکک را نیز بازسازی کند. این اقدام که Patellar Resurfacing نام دارد، بخشی از تصمیم گیری درباره جراحی کامل است و با تعویض جزئی کشککی رانی یکسان نیست.
در راهنمای NICE، توصیه 1.7.2 به بازسازی سطح مفصلی کشکک در تعویض کامل اولیه زانو پرداخته است. اجرای این توصیه در عمل باید با شرایط بیمار و نظر جراح تطبیق داده شود.
ریویژن به جراحی مجدد برای بررسی، اصلاح یا جایگزینی تمام یا بخشی از پروتز قبلی گفته می شود.
این جراحی ممکن است در شرایطی مانند موارد زیر مطرح شود:
در جراحی ریویژن ممکن است از اجزای تخصصی تری استفاده شود که با طراحی پروتزهای جراحی اولیه تفاوت دارند. برای مثال، بسته به میزان آسیب استخوان و وضعیت رباط ها، ممکن است اجزای دارای ساقه بلندتر یا طراحی های با محدودکنندگی بیشتر موردنیاز باشند.
البته وجود پروتز قبلی یا احساس درد به تنهایی به معنی نیاز قطعی به جراحی مجدد نیست. ابتدا باید علت مشکل مشخص شود.
برای آشنایی بیشتر با علت ها و مراحل این جراحی، مقاله جراحی مجدد مفصل زانو (ریویژن) را بخوانید.
یکی از مهم ترین روش های دسته بندی پروتز زانو، میزان و محل جایگزینی سطوح مفصلی است. از این نظر، سه روش اصلی شامل تعویض کامل، تعویض تک قسمتی و تعویض کشککی رانی مطرح هستند.
در تعویض کامل زانو، سطوح مفصلی آسیب دیده در بخش های اصلی مفصل بازسازی می شوند. این روش معمولاً زمانی بررسی می شود که تخریب مفصل گسترده باشد و علائم بیمار و یافته های معاینه و تصویربرداری نیز انجام جراحی را توجیه کنند.
در این روش معمولاً:
نکته مهم این است که واژه «کامل» به معنی برداشتن تمام استخوان ها، رباط ها و بافت های زانو نیست. میزان بازسازی و حفظ ساختارهای طبیعی به وضعیت مفصل و برنامه جراح بستگی دارد.
در تعویض تک قسمتی، فقط بخشی از مفصل که دچار آسیب شده است جایگزین می شود و سایر قسمت های سالم تا حد امکان حفظ می شوند.
برای مثال، اگر آرتروز به کمپارتمان داخلی زانو محدود باشد و سایر بخش های مفصل و رباط ها شرایط مناسبی داشته باشند، ممکن است این روش قابل بررسی باشد.
ویژگی های این روش عبارت اند از:
خیر. محدود بودن آسیب به یک بخش از مفصل به تنهایی کافی نیست. وضعیت رباط ها، سایر کمپارتمان ها، میزان تغییر شکل زانو و شرایط کلی بیمار نیز اهمیت دارند.
در راهنمای NICE با کد NG157، توصیه شده است برای افراد دارای آرتروز محدود به کمپارتمان داخلی، در صورت تأیید مناسب بودن هر دو روش پس از ارزیابی بالینی و رادیولوژیک، امکان انتخاب میان تعویض جزئی و کامل فراهم شود.
منبع: راهنمای NICE درباره تعویض کامل و جزئی مفصل زانو
مفصل کشککی رانی بخشی از زانو است که در آن کشکک هنگام خم و راست شدن زانو روی شیار استخوان ران حرکت می کند.
اگر آسیب و تخریب مفصلی به همین ناحیه محدود باشد و سایر بخش های زانو شرایط مناسبی داشته باشند، پزشک ممکن است تعویض کشککی رانی را بررسی کند.
این روش با تعویض کامل زانو تفاوت دارد؛ زیرا در آن فقط سطوح مفصلی مرتبط با کشکک و شیار استخوان ران بازسازی می شوند.
نکته مهم: هر نوع درد جلوی زانو یا آسیب کشکک به معنی نیاز به این پروتز نیست. تشخیص محل آسیب و بررسی وضعیت سایر بخش های مفصل ضروری است.
این دو مفهوم نباید با یکدیگر اشتباه گرفته شوند.
در تعویض کشککی رانی، بخش مشخصی از مفصل به عنوان یک روش تعویض جزئی بازسازی می شود.
اما در تعویض کامل زانو، ممکن است جراح علاوه بر اجزای اصلی، سطح مفصلی پشت کشکک را نیز بازسازی کند. این اقدام که Patellar Resurfacing نام دارد، بخشی از تصمیم گیری درباره جراحی کامل است و با تعویض جزئی کشککی رانی یکسان نیست.
در راهنمای NICE، توصیه 1.7.2 به بازسازی سطح مفصلی کشکک در تعویض کامل اولیه زانو پرداخته است. اجرای این توصیه در عمل باید با شرایط بیمار و نظر جراح تطبیق داده شود.
ریویژن به جراحی مجدد برای بررسی، اصلاح یا جایگزینی تمام یا بخشی از پروتز قبلی گفته می شود.
این جراحی ممکن است در شرایطی مانند موارد زیر مطرح شود:
در جراحی ریویژن ممکن است از اجزای تخصصی تری استفاده شود که با طراحی پروتزهای جراحی اولیه تفاوت دارند. برای مثال، بسته به میزان آسیب استخوان و وضعیت رباط ها، ممکن است اجزای دارای ساقه بلندتر یا طراحی های با محدودکنندگی بیشتر موردنیاز باشند.
البته وجود پروتز قبلی یا احساس درد به تنهایی به معنی نیاز قطعی به جراحی مجدد نیست. ابتدا باید علت مشکل مشخص شود.
برای آشنایی بیشتر با علت ها و مراحل این جراحی، مقاله جراحی مجدد مفصل زانو (ریویژن) را بخوانید.
یکی از رایج ترین سؤالات افرادی که به تعویض مفصل زانو فکر می کنند، تفاوت تعویض کامل و جزئی است. این دو روش از نظر میزان جایگزینی مفصل، شرایط انتخاب و روند بهبودی تفاوت هایی دارند.
معیار مقایسه | پروتز کامل زانو | پروتز تک قسمتی زانو |
میزان جایگزینی | سطوح اصلی آسیب دیده مفصل | یک بخش مشخص از مفصل |
گستره جراحی | گسترده تر | محدودتر |
حفظ ساختارهای طبیعی | بسته به برنامه جراحی | بخش بیشتری از مفصل حفظ می شود |
شرایط انتخاب | آسیب گسترده یا مناسب بودن تعویض کامل | آسیب محدود و احراز شرایط لازم |
روند بهبودی | وابسته به وضعیت بیمار و توان بخشی | در برخی بیماران واجد شرایط ممکن است سریع تر باشد |
احتمال جراحی مجدد | وابسته به عوامل متعدد | در مطالعات ثبت مفصل، در برخی بازه ها بیشتر گزارش شده است |
تصمیم نهایی | پس از معاینه و بررسی تصاویر | پس از تأیید مناسب بودن روش |
خیر. انتخاب میان این دو روش به وضعیت واقعی زانو بستگی دارد.
تعویض کامل می تواند برای بیماری که بخش های مختلف مفصل او آسیب دیده اند مناسب تر باشد. در مقابل، در بیماری که آسیب به یک کمپارتمان محدود است و سایر شرایط لازم را دارد، تعویض تک قسمتی نیز می تواند گزینه قابل بررسی باشد.
در برخی بیماران واجد شرایط، تعویض جزئی ممکن است با بهبودی سریع تر همراه باشد؛ اما احتمال جراحی مجدد در مطالعات ثبت مفصل برای این روش بیشتر گزارش شده است.
بنابراین مقایسه این دو روش باید بر اساس مزایا، محدودیت ها و شرایط اختصاصی بیمار انجام شود، نه صرفاً بر اساس اندازه برش یا سرعت اولیه بهبودی.
علاوه بر میزان جایگزینی مفصل، پروتزهای زانو از نظر نحوه اتصال به استخوان نیز دسته بندی می شوند.
دو روش اصلی تثبیت، سیمانی و بدون سیمان هستند. در برخی طراحی ها نیز از ترکیبی از این دو روش استفاده می شود.
در این روش، از سیمان استخوانی پزشکی برای تثبیت اجزای پروتز به استخوان استفاده می شود.
سیمان استخوانی فضای میان سطح آماده شده استخوان و جزء پروتز را پر می کند و به تثبیت آن کمک می کند.
مناسب بودن این روش به عواملی مانند شرایط استخوان، طراحی ایمپلنت و ملاحظات جراحی بستگی دارد.
در پروتزهای بدون سیمان، سطح تماس ایمپلنت به گونه ای طراحی شده است که امکان اتصال تدریجی استخوان به سطح پروتز فراهم شود.
در این روش از سیمان استخوانی برای تثبیت آن بخش استفاده نمی شود و اتصال به کمک ویژگی های سطح پروتز و فرایند رشد استخوان در مجاورت آن انجام می شود.
انتخاب این روش به کیفیت استخوان، طراحی محصول و شرایط بیمار وابسته است.
در روش هیبرید، اجزای مختلف پروتز با ترکیبی از روش های تثبیت سیمانی و بدون سیمان به استخوان متصل می شوند.
ترکیب دقیق اجزا به طراحی سیستم پروتز و برنامه جراحی بستگی دارد.
معیار | پروتز سیمانی | پروتز بدون سیمان |
روش اتصال | استفاده از سیمان استخوانی | اتصال تدریجی استخوان به سطح پروتز |
عامل مهم در انتخاب | وضعیت استخوان و طراحی ایمپلنت | کیفیت استخوان و طراحی سطح ایمپلنت |
نیاز به رشد استخوان در سطح تماس | خیر، برای تثبیت سیمانی | بله، برای اتصال زیستی |
برتری قطعی برای همه بیماران | قابل ادعا نیست | قابل ادعا نیست |
نمی توان یک روش را برای تمام بیماران برتر دانست.
راهنمای بالینی AAOS در بررسی تثبیت اجزای تعویض کامل زانو، نتایج عملکردی و میزان عوارض و جراحی مجدد را در برخی مقایسه های تثبیت سیمانی و هیبرید مشابه گزارش کرده است. بااین حال، این نتیجه به معنی یکسان بودن تمام طراحی ها یا مناسب بودن هر روش برای همه بیماران نیست.
انتخاب باید بر اساس شرایط استخوان، نوع ایمپلنت و تجربه جراح انجام شود.
منبع: راهنمای بالینی AAOS درباره مدیریت جراحی آرتروز زانو
یکی از نکات مهمی که هنگام بررسی انواع پروتز زانو باید بدانید، تفاوت میان نوع تعویض، روش تثبیت و طراحی ایمپلنت است.
این اصطلاحات به یک موضوع واحد اشاره نمی کنند.
برای مثال، ممکن است بیمار تعویض کامل زانو انجام دهد، اما نوع طراحی پروتز مورد استفاده او بر اساس وضعیت رباط ها و میزان پایداری موردنیاز متفاوت باشد.
برخی طراحی های شناخته شده عبارت اند از:
این طراحی ها کاربرد یکسانی ندارند و انتخاب میان آن ها به وضعیت رباط ها، استخوان و میزان پایداری موردنیاز بستگی دارد.
همچنین فناوری هایی مانند جراحی رباتیک، نوع پروتز محسوب نمی شوند؛ بلکه به ابزارها و روش برنامه ریزی یا اجرای جراحی مربوط هستند.
پروتز زانو از چند جزء تشکیل می شود که هرکدام وظیفه مشخصی در بازسازی سطوح مفصلی دارند.
اجزای رایج عبارت اند از:
۱. جزء فمورال (Femoral Component)
این بخش در انتهای استخوان ران قرار می گیرد و سطح مفصلی آن را بازسازی می کند.
۲. جزء تیبیال (Tibial Component)
این جزء در قسمت بالایی استخوان درشت نی قرار می گیرد و پایه ای برای قرارگیری قطعه لغزشی فراهم می کند.
۳. قطعه پلی اتیلن (Polyethylene Insert)
قطعه ای از پلی اتیلن پزشکی است که میان اجزای مربوط قرار می گیرد و سطح لغزشی مفصل مصنوعی را تشکیل می دهد.
۴. جزء کشککی (Patellar Component)
در برخی بیماران، سطح مفصلی پشت کشکک نیز با یک جزء پروتزی بازسازی می شود. این اقدام به شرایط بیمار و تصمیم جراح بستگی دارد.
ترکیب دقیق مواد و طراحی قطعات در محصولات مختلف ممکن است متفاوت باشد. بنابراین برای مقایسه دو محصول مشخص باید اطلاعات فنی و مستندات رسمی همان مدل بررسی شوند.
این سؤال یکی از دغدغه های رایج افرادی است که قصد تعویض مفصل زانو دارند. برخی بیماران درباره تفاوت پروتزهای تولید داخل و نمونه های وارداتی، کیفیت ساخت، دوام و هزینه آن ها سؤال می کنند.
اما نمی توان صرفاً بر اساس کشور سازنده درباره برتری یک پروتز تصمیم گرفت.
برای مقایسه دو پروتز، بهتر است به معیارهای مشخص تری توجه شود:
برای مثال، صرف آمریکایی یا اروپایی بودن یک پروتز به تنهایی اثبات نمی کند که برای بیمار مشخصی مناسب تر است.
همچنین مقایسه قیمت دو پروتز بدون توجه به مدل، اجزا، شرایط تأمین و خدمات مرتبط، تصویر دقیقی از ارزش واقعی آن ها ارائه نمی دهد.
پاسخ این سؤال به مشخصات فنی، تأییدیه ها، مستندات محصول و تناسب آن با شرایط بیمار بستگی دارد. نمی توان تمام محصولات داخلی را در یک گروه با کیفیت یکسان قرار داد؛ همان طور که همه محصولات خارجی نیز الزاماً مشخصات و نتایج یکسانی ندارند.
اگر درباره یک برند یا مدل مشخص سؤال دارید، از جراح بخواهید نام دقیق سیستم پروتز، کشور سازنده، مشخصات فنی و دلیل پیشنهاد آن را توضیح دهد.
نکته مهم: در این مقاله هیچ برند یا کشور سازنده ای به عنوان گزینه برتر معرفی نمی شود؛ زیرا برای چنین مقایسه ای باید اطلاعات قابل استناد و مربوط به همان محصولات در دسترس باشد.
انتخاب نوع پروتز زانو نتیجه بررسی چندین عامل بالینی و تصویربرداری است. پزشک باید مشخص کند کدام بخش مفصل آسیب دیده، چه ساختارهایی سالم باقی مانده اند و کدام طراحی با وضعیت بیمار سازگاری بیشتری دارد.
مهم ترین عوامل عبارت اند از:
۱. محل و وسعت تخریب مفصل
اگر آسیب به یک کمپارتمان محدود باشد، ممکن است تعویض تک قسمتی قابل بررسی باشد. در مقابل، تخریب گسترده تر مفصل می تواند بررسی تعویض کامل را ضروری کند.
۲. وضعیت رباط های زانو
رباط ها در حفظ ثبات مفصل نقش دارند. وضعیت رباط های صلیبی و جانبی می تواند بر انتخاب طراحی پروتز و میزان محدودکنندگی موردنیاز تأثیر بگذارد.
۳. کیفیت و میزان استخوان باقی مانده
کیفیت استخوان و میزان استخوان قابل استفاده در محل جراحی اهمیت زیادی دارد. این موضوع به خصوص در بیماران دارای تخریب شدید استخوان یا سابقه جراحی قبلی مورد توجه قرار می گیرد.
۴. شدت علائم و محدودیت فعالیت
میزان درد، دشواری راه رفتن، اختلال در خواب و محدودیت انجام فعالیت های روزمره در ارزیابی کلی بیمار اهمیت دارند.
۵. سن و شرایط عمومی بیمار
سن به تنهایی تعیین کننده نوع پروتز نیست. وضعیت سلامت عمومی، بیماری های همراه، توانایی شرکت در برنامه توان بخشی و شرایط استخوان نیز باید بررسی شوند.
۶. سابقه جراحی قبلی
در بیمارانی که قبلاً روی همان زانو جراحی شده اند، انتخاب نوع پروتز ممکن است پیچیده تر باشد. وضعیت استخوان، بافت های نرم و اجزای قبلی باید بررسی شوند.
۷. شکل و آناتومی زانو
ابعاد استخوان، محور اندام، میزان تغییر شکل و ویژگی های آناتومیک بیمار در انتخاب اندازه و طراحی مناسب پروتز اهمیت دارند.
این موارد یک چک لیست برای انتخاب شخصی پروتز نیستند؛ بلکه عواملی هستند که جراح در کنار هم بررسی می کند.
خیر. انجام MRI برای همه افرادی که قرار است تعویض مفصل زانو انجام دهند الزامی نیست.
برای تشخیص اولیه آرتروز، راهنمای NICE توصیه می کند در بیمارانی که علائم و یافته های بالینی معمول دارند، تصویربرداری به صورت روتین برای تشخیص ضروری نیست؛ مگر اینکه شرایط غیرمعمول یا احتمال بیماری دیگری مطرح باشد.
اما ارزیابی پیش از جراحی موضوع متفاوتی است. پزشک ممکن است با توجه به وضعیت بیمار، از رادیوگرافی، MRI یا بررسی های دیگری برای برنامه ریزی استفاده کند.
رادیوگرافی در ارزیابی استخوان ها، میزان آسیب مفصل و تغییر شکل زانو اهمیت دارد. MRI نیز در شرایط مشخص می تواند اطلاعات تکمیلی فراهم کند.
بنابراین این باور که برای انتخاب هر نوع پروتز زانو حتماً باید MRI انجام شود، درست نیست.
برای آشنایی با بررسی های پیش از عمل، مقاله آمادگی قبل از تعویض مفصل زانو را مطالعه کنید.
سن یکی از عوامل مورد توجه پزشک است، اما به تنهایی تعیین نمی کند که بیمار باید از پروتز کامل، نیمه یا نوع خاص دیگری استفاده کند.
دو بیمار هم سن ممکن است به دلیل تفاوت در محل آسیب، کیفیت استخوان، وضعیت رباط ها، سطح فعالیت و سلامت عمومی، گزینه های درمانی متفاوتی داشته باشند.
از طرف دیگر، سن پایین تر یا بالاتر نیز به تنهایی به معنی مناسب بودن یا نامناسب بودن یک روش جراحی نیست.
تصمیم نهایی باید بر اساس مجموعه شرایط بیمار، اهداف درمان و ملاحظات مربوط به دوام پروتز و احتمال جراحی های بعدی گرفته شود.
دوام پروتز زانو در افراد مختلف یکسان نیست و به عوامل متعددی بستگی دارد؛ از جمله طراحی ایمپلنت، شرایط استخوان، وضعیت بیمار، نوع جراحی و عوامل مرتبط با فعالیت و سلامت عمومی.
یکی از مطالعات مهم منتشرشده در مجله The Lancet در سال ۲۰۱۹، با عنوان «How long does a knee replacement last?»، داده های مطالعات و ثبت های ملی مفصل را بررسی کرده است.
در تحلیل داده های ثبت ملی، برآورد بقای ۲۵ ساله پروتز به این صورت گزارش شد:
نوع تعویض مفصل | بقای گزارش شده در ۲۵ سال |
تعویض کامل زانو | ۸۲٫۳ درصد |
تعویض تک قسمتی زانو | ۶۹٫۸ درصد |
این اعداد از تحلیل داده های ثبت مفصل به دست آمده اند و به معنی تضمین دوام یک پروتز مشخص برای ۲۵ سال نیستند.
همچنین بقای پروتز به معنی حفظ کامل عملکرد زانو یا نبود هرگونه درد در تمام این مدت نیست؛ بلکه در این مطالعه، معیار اصلی بقای سازه پروتز و نیاز نداشتن به جراحی بازنگری بوده است.
داده های این پژوهش نیز جایگزین پیش بینی اختصاصی برای یک بیمار ایرانی یا یک مدل مشخص پروتز نیستند.
منبع علمی: مطالعه منتشرشده در The Lancet – 2019
اگر پس از جراحی درباره درد یا تورم زانو نگرانی دارید، مقاله ورم و درد بعد از تعویض مفصل زانو؛ چه زمانی خطرناک است؟ را مطالعه کنید.
هزینه پروتز زانو با هزینه کل جراحی تعویض مفصل یکسان نیست. قیمت خود ایمپلنت تنها یکی از اجزای هزینه درمان محسوب می شود.
هزینه نهایی ممکن است تحت تأثیر عوامل زیر قرار بگیرد:
اگر قصد دارید درباره هزینه تعویض مفصل زانو اطلاعات کسب کنید، در جدول زیر می‌توانید هزینه کلی جراحی و قیمت پروتز ایرانی و خارجی را بر اساس مبالغ اعلام‌شده مقایسه کنید.
| عنوان هزینه | مبلغ به تومان |
|---|---|
| هزینه جراحی تعویض مفصل زانو | ۱۵۰٬۰۰۰٬۰۰۰ تومان |
| هزینه پروتز ایرانی زانو | ۷۰٬۰۰۰٬۰۰۰ تومان |
| هزینه پروتز خارجی زانو | ۱۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ تومان |
مجموع هزینه جراحی و پروتز برای هر گزینه به‌صورت جداگانه محاسبه شده است.
برای بررسی جزئیات قیمت ها و هزینه درمان، به صفحه هزینه تعویض مفصل زانو در سال ۱۴۰۵ مراجعه کنید.
اگر قرار است برای تعویض مفصل زانو تصمیم بگیرید، بهتر است جلسه مشاوره را با چند سؤال مشخص و کاربردی شروع کنید.
پرسیدن این سؤال ها کمک می کند دلیل انتخاب روش جراحی و محدودیت های آن را بهتر درک کنید:
اگر درباره برند پروتز سؤال دارید، بهتر است نام دقیق محصول و مستندات مربوط به آن را درخواست کنید، نه اینکه صرفاً بر اساس کشور سازنده تصمیم بگیرید.
برای اینکه ارزیابی پزشک دقیق تر و کاربردی تر باشد، بهتر است مدارک و اطلاعات زیر را همراه داشته باشید:
وجود MRI برای همه بیماران الزامی نیست. پزشک پس از بررسی مدارک مشخص می کند چه تصویربرداری یا آزمایش دیگری موردنیاز است.
انواع پروتز زانو را می توان از چند جنبه دسته بندی کرد:
هیچ نوع پروتز یا برند مشخصی برای تمام بیماران انتخاب برتر محسوب نمی شود. محل و وسعت آسیب، وضعیت رباط ها و استخوان، سابقه جراحی و شرایط عمومی بیمار باید در کنار هم بررسی شوند.
اگر تعویض مفصل زانو به شما پیشنهاد شده است، بهتر است پیش از تصمیم گیری درباره نوع پروتز، دلیل انتخاب روش پیشنهادی و گزینه های جایگزین را با جراح ارتوپد بررسی کنید.
خیر. پروتز کامل و تک قسمتی برای شرایط یکسانی استفاده نمی شوند. اگر آسیب مفصل گسترده باشد، تعویض کامل ممکن است مناسب تر باشد؛ اما در برخی بیماران که آسیب به یک کمپارتمان محدود است و سایر معیارهای لازم را دارند، تعویض جزئی نیز قابل بررسی است.
افرادی که آسیب مفصل آن ها به یک بخش مشخص محدود است، ممکن است کاندید تعویض تک قسمتی باشند. وضعیت سایر کمپارتمان ها، رباط ها، میزان تغییر شکل و شرایط استخوان نیز باید بررسی شود. تشخیص نهایی با جراح ارتوپد است.
کشور سازنده به تنهایی معیار کافی برای تعیین کیفیت یا مناسب بودن پروتز نیست. مشخصات فنی، مستندات محصول، نتایج بالینی همان مدل، سازگاری با شرایط بیمار و تجربه جراح اهمیت دارند.
هر دو روش کاربرد دارند و نمی توان یکی را برای تمام بیماران برتر دانست. کیفیت استخوان، طراحی ایمپلنت و شرایط جراحی در انتخاب روش تثبیت مؤثر هستند.
این روش ممکن است برای بیمارانی مطرح شود که آسیب مفصل به ناحیه بین کشکک و استخوان ران محدود باشد و سایر بخش های زانو شرایط مناسبی داشته باشند.
ریویژن به جراحی بازنگری پروتز قبلی گفته می شود. این جراحی ممکن است برای بررسی و اصلاح مشکلاتی مانند شل شدن، عفونت، فرسودگی یا شکستگی اطراف پروتز انجام شود.
خیر. برند و کشور سازنده به تنهایی پاسخ این سؤال را مشخص نمی کنند. باید مشخصات فنی، مستندات محصول، تناسب با وضعیت بیمار و تجربه جراح بررسی شوند.
خیر. قیمت ایمپلنت تنها بخشی از هزینه درمان است. هزینه جراحی، بیهوشی، بیمارستان، بستری، آزمایش ها و خدمات مرتبط نیز ممکن است در مبلغ نهایی تأثیر داشته باشند.
خیر، بازسازی سطح مفصلی پشت کشکک موضوعی جداگانه در برنامه تعویض کامل است و تصمیم درباره آن به ارزیابی جراح و شرایط بیمار بستگی دارد.
خیر. MRI برای همه بیماران الزامی نیست. نوع تصویربرداری موردنیاز به شرایط بیمار، یافته های معاینه و اطلاعات لازم برای برنامه ریزی جراحی بستگی دارد.
دوام پروتز در افراد مختلف متفاوت است. مطالعات ثبت مفصل نشان داده اند که بخش قابل توجهی از پروتزهای زانو می توانند برای مدت طولانی بدون نیاز به جراحی بازنگری باقی بمانند؛ اما نمی توان دوام مادام العمر را برای یک بیمار یا مدل مشخص تضمین کرد.
در صورت بروز مشکلات مشخصی مانند عفونت، شل شدن یا فرسودگی اجزا، ممکن است جراحی بازنگری مطرح شود. تصمیم درباره آن پس از بررسی علت مشکل و وضعیت استخوان و پروتز گرفته می شود.
اگر درباره تفاوت پروتز کامل، نیمه، سیمانی یا بدون سیمان سؤال دارید، یا می خواهید بدانید کدام گزینه با شرایط زانوی شما سازگارتر است، ارزیابی تخصصی می تواند به روشن شدن گزینه های درمانی کمک کند.
در کلینیک حیات می توانید برای بررسی وضعیت زانو، مدارک تصویربرداری و گزینه های درمانی با متخصص ارتوپدی مشورت کنید.
درخواست مشاوره و بررسی تعویض مفصل زانو
این مطلب با هدف آموزش و آگاهی بخشی تهیه شده است و جایگزین معاینه، تشخیص و توصیه اختصاصی پزشک نیست. انتخاب نوع پروتز و روش جراحی باید با توجه به شرایط هر بیمار انجام شود.
تهران، جردن ،بعد پل میرداماد، کوچه آناهیتا، ساختمان پزشکان آناهیتا، طبقه چهارم
تمامی حقوق مادی و معنوی این وب سایت متعلق به کلـــینــــــیــــکــــــ حیـــــــاتـــــــ می باشد
