اگر قبلا تعویض مفصل زانو انجام داده اید اما دوباره دچار درد، تورم، خشکی، احساس خالی کردن زانو یا کاهش توانایی راه رفتن شده اید، احتمالاً اولین سؤال شما این است که آیا پروتز زانو خراب شده و به جراحی مجدد مفصل زانو (ریویژن) نیاز دارید یا خیر.
پاسخ همیشه مثبت نیست. درد بعد از تعویض مفصل می تواند علت های مختلفی داشته باشد و قبل از تصمیم گیری برای جراحی مجدد باید مشخص شود مشکل دقیقاً از کجا ناشی شده است. گاهی علت علائم با درمان های غیرجراحی یا اقدامات محدودتر قابل کنترل است و در بعضی بیماران، اصلاح یا تعویض بخشی از پروتز ضروری می شود.
ریویژن زانو با تعویض مفصل اولیه تفاوت دارد؛ زیرا جراح ممکن است علاوه بر پروتز قبلی، با مشکلاتی مانند تحلیل استخوان، بافت اسکار، عفونت، شل شدن اجزای پروتز یا ناپایداری رباط ها نیز مواجه باشد. انجمن جراحان ارتوپدی آمریکا (AAOS) عفونت، شل شدن بدون عفونت، ناپایداری، شکستگی اطراف پروتز، سایش پلی اتیلن و سایر مشکلات مکانیکی را از علل مهم ریویژن مفصل زانو معرفی می کند.
اگر بعد از تعویض مفصل زانو دچار علائم جدید یا مداوم شده اید، مهم ترین قدم این است که علت مشکل قبل از تصمیم برای جراحی مشخص شود.
جراحی مجدد مفصل زانو یا Revision Knee Replacement نوعی جراحی ترمیمی است که برای اصلاح، خارج کردن یا جایگزینی بخشی از پروتز قبلی یا در صورت نیاز، تمام اجزای آن انجام می شود.
ریویژن الزاماً به معنی تعویض کامل پروتز نیست. بسته به علت مشکل، ممکن است فقط یک جزء از پروتز تعویض شود یا جراحی گسترده تری برای اصلاح نقص استخوان، بازسازی بافت های اطراف و تأمین ثبات مناسب مفصل انجام شود.
در مقایسه با جراحی اولیه، ریویژن معمولاً به برنامه ریزی دقیق تری نیاز دارد؛ زیرا جراح باید وضعیت پروتز موجود، محل و میزان تحلیل استخوان، موقعیت اجزا و تعادل رباط ها را بررسی کند. AAOS نیز برای ریویژن زانو بر ارزیابی علت شکست پروتز، بررسی نقص استخوان، وضعیت فیکساسیون و برنامه ریزی مرحله به مرحله جراحی تأکید دارد.
تصمیم برای جراحی مجدد فقط بر اساس درد یا گذشت چند سال از تعویض مفصل گرفته نمی شود. ابتدا باید مشخص شود که پروتز یا بافت های اطراف آن دچار چه مشکلی شده اند و این مشکل تا چه اندازه عملکرد زانو را مختل کرده است.
مهم ترین علت هایی که می توانند نیاز به ریویژن را مطرح کنند عبارت اند از:
عفونت اطراف مفصل مصنوعی یکی از مهم ترین علل شکست پروتز و ریویژن است. عفونت ممکن است در مدت کوتاهی پس از جراحی یا حتی مدت طولانی تری بعد از تعویض مفصل ظاهر شود.
علائمی مانند افزایش درد، تورم، قرمزی، ترشح از زخم، تب یا کاهش عملکرد زانو می توانند نیاز به بررسی عفونت را مطرح کنند؛ البته وجود این علائم به تنهایی تشخیص قطعی عفونت نیست.
در صورت شک به عفونت مفصل مصنوعی، پزشک بر اساس شرایط بیمار ممکن است از معاینه، آزمایش های خونی مانند ESR و CRP، تصویربرداری و در موارد لازم بررسی مایع مفصل استفاده کند. AAOS برای تشخیص عفونت مفصل مصنوعی، ارزیابی بالینی و استفاده از ابزارهای تشخیصی مناسب را توصیه کرده است.
شل شدن یکی از اجزای پروتز می تواند به مرور باعث درد، کاهش عملکرد و احساس بی ثباتی شود.
این مشکل ممکن است با عوامل مختلفی از جمله وضعیت استخوان و شرایط مکانیکی پروتز ارتباط داشته باشد. در صورت شک به شل شدن، پزشک با بررسی علائم و تصاویر رادیولوژی و در صورت نیاز سایر بررسی ها، وضعیت فیکساسیون پروتز را ارزیابی می کند.
شل شدن بدون وجود عفونت یکی از علل شناخته شده ریویژن زانو است.
بعضی بیماران پس از تعویض مفصل احساس می کنند زانو هنگام راه رفتن یا تغییر وضعیت «خالی می کند» یا ثبات کافی ندارد.
ناپایداری می تواند با عواملی مانند وضعیت قرارگیری اجزای پروتز، تعادل بافت نرم و رباط ها و سایر مشکلات مکانیکی ارتباط داشته باشد. بنابراین درمان آن فقط با تعویض یک جزء پروتز تعیین نمی شود و ابتدا باید علت ناپایداری مشخص شود.
سطوحی که در داخل پروتز با یکدیگر تماس دارند ممکن است در طول زمان دچار سایش شوند. سایش قابل توجه می تواند باعث ایجاد ذرات فرسایشی، تغییر در وضعیت مفصل و در برخی شرایط آسیب به استخوان یا اجزای پروتز شود.
شدت سایش و تأثیر آن بر عملکرد زانو مشخص می کند که آیا بیمار فقط به پیگیری نیاز دارد یا باید برای جراحی اصلاحی بررسی شود.
گاهی استخوان اطراف پروتز دچار شکستگی می شود. در این شرایط، علاوه بر خود شکستگی باید مشخص شود پروتز همچنان پایدار است یا خیر.
محل شکستگی، کیفیت استخوان و وضعیت اجزای پروتز در انتخاب روش درمان اهمیت دارند. شکستگی اطراف پروتز نیز در میان علل شناخته شده ریویژن زانو قرار دارد.
در بعضی بیماران، استخوان اطراف پروتز دچار تحلیل یا نقص می شود. هرچه نقص استخوان بیشتر باشد، برنامه ریزی برای ریویژن اهمیت بیشتری پیدا می کند.
در چنین شرایطی ممکن است جراح به روش های بازسازی استخوان یا اجزای مخصوص ریویژن برای ایجاد فیکساسیون مناسب نیاز داشته باشد. ارزیابی میزان bone loss یکی از بخش های مهم برنامه ریزی ریویژن زانو است.
در برخی بیماران، محدودیت قابل توجه حرکت زانو به دلیل تشکیل بافت اسکار و آرتروفیبروز ایجاد می شود. این وضعیت نیز می تواند در ارزیابی مشکلات پس از تعویض مفصل و در برخی موارد در برنامه درمانی ریویژن مطرح شود.
خیر.
این یکی از مهم ترین نکاتی است که بیمار بعد از تعویض مفصل زانو باید بداند. درد می تواند دلایل مختلفی داشته باشد و نمی توان تنها با شنیدن عبارت «درد زانو» نتیجه گرفت که پروتز شل شده یا باید تعویض شود. پزشک معمولاً درباره زمان شروع درد، محل آن، ارتباط با فعالیت یا استراحت، تغییرات دامنه حرکتی، احساس ناپایداری و سابقه عفونت یا جراحی قبلی سؤال می کند.
ممکن است برای بررسی بیشتر موارد زیر انجام شود:
بنابراین اگر بعد از تعویض مفصل زانو درد دارید، به جای اینکه خودتان نتیجه بگیرید «پروتز خراب شده»، بهتر است ابتدا علت درد مشخص شود.
تشخیص علت شکست یا اختلال پروتز یک مرحله ای نیست. AAOS برای ریویژن زانو یک رویکرد سیستماتیک شامل ارزیابی، برنامه ریزی جراحی، بررسی نقص استخوان و انتخاب روش مناسب فیکساسیون را مطرح می کند.
اولین قدم، بررسی علائم فعلی و سابقه جراحی قبلی است. زمان شروع درد، شدت آن، میزان محدودیت حرکت، احساس ناپایداری و سابقه عفونت می توانند اطلاعات مهمی در اختیار پزشک قرار دهند.
رادیوگرافی نقش کلیدی در بررسی وضعیت پروتز زانو و استخوان اطراف آن دارد؛ چرا که به پزشک کمک می کند سلامت اجزا و نحوه قرارگیری آن ها را دقیق ارزیابی کند. در برخی موارد، پزشک برای رسیدن به تشخیص دقیق تر و کامل تر، ممکن است تصویربرداری های تکمیلی مانند MRI یا سی تی اسکن را نیز تجویز کند.
در موارد پیچیده تر، ارزیابی میزان نقص استخوان و وضعیت اجزای پروتز می تواند برای برنامه ریزی جراحی اهمیت داشته باشد.
اگر احتمال عفونت مفصل مصنوعی مطرح باشد، آزمایش هایی مانند ESR و CRP ممکن است بخشی از روند بررسی باشند. در صورت نیاز، بررسی مایع مفصل نیز انجام می شود. راهنمای AAOS برای عفونت مفصل مصنوعی، تشخیص را بر پایه مجموعه ای از یافته های بالینی و آزمایشگاهی بررسی می کند و یک آزمایش منفرد را به تنهایی معادل تشخیص قطعی نمی داند.
انتخاب روش جراحی ریویژن، بسته به نوع مشکل و شدت آسیب دیدگی تعیین می شود؛ به همین دلیل نمی توان یک تکنیک یکسان و ثابت را برای همه بیماران در نظر گرفت. به عبارت دیگر، هر بیمار شرایط منحصربه فرد خود را دارد و پزشک بر اساس ارزیابی دقیق، مناسب ترین شیوه جراحی ریویژن را انتخاب می کند.
در یک بیمار ممکن است تنها یک جزء پروتز تعویض شود، اما در بیمار دیگری لازم باشد چند جزء خارج شوند، نقص استخوان بازسازی شود و از سیستم پروتز مخصوص ریویژن استفاده شود.
به طور کلی، جراح ممکن است این مراحل را طی کند:
زمان جراحی: حدود 2-3 ساعت
مدت بستری: 3 تا 7 روز بسته به میزان آسیب و وضعیت بیمار
در جراحی های پیچیده، برنامه ریزی پیش از عمل اهمیت زیادی دارد و انتخاب ایمپلنت باید بر اساس وضعیت استخوان، فیکساسیون، رباط ها و علت شکست پروتز انجام شود.
اگر مشکل اصلی عفونت پروتز زانو باشد، روش درمان با ریویژن ناشی از شل شدن یا مشکلات مکانیکی متفاوت است. در بعضی از بیماران ممکن است تعویض پروتز زانو فقط در یک مرحله انجام شود. در برخی عفونت های مزمن یا شرایط پیچیده تر نیز ممکن است درمان مرحله ای مورد استفاده قرار گیرد.
در روش دو مرحله ای، ابتدا پروتز آلوده خارج و بافت های عفونی یا آسیب دیده پاک سازی می شوند. در برخی شرایط یک Spacer حاوی آنتی بیوتیک به صورت موقت قرار می گیرد و پس از کنترل عفونت، شرایط بیمار برای مرحله بعدی بازسازی مجدداً ارزیابی می شود.
انتخاب یک مرحله ای یا دو مرحله ای بودن درمان برای همه بیماران یکسان نیست و به نوع عفونت، شرایط بافت نرم و استخوان، وضعیت پروتز و ارزیابی تیم درمان بستگی دارد. منابع AAOS نیز درمان عفونت مفصل مصنوعی را وابسته به ارزیابی دقیق شرایط بیمار می دانند.
در بسیاری از جراحی های ریویژن، به دلیل تفاوت شرایط استخوان و بافت های اطراف، ممکن است از سیستم هایی استفاده شود که با پروتز جراحی اولیه تفاوت دارند.
بسته به میزان نقص استخوان و نیاز به ایجاد ثبات بیشتر، ممکن است از مواردی مانند:
استفاده شود.
در دوره های آموزشی تخصصی AAOS، ارزیابی bone loss، فیکساسیون ایمپلنت، تعادل رباطی و انتخاب اجزای مناسب از بخش های اصلی برنامه ریزی Revision TKA معرفی شده اند.
بنابراین انتخاب پروتز مناسب را نمی توان صرفاً بر اساس برند یا قیمت انجام داد؛ وضعیت استخوان، رباط ها، پایداری مفصل و علت ریویژن تعیین کننده تر هستند.
در جراحی ریویژن زانو، از پروتزهای پیشرفته استفاده می شود تا به چالش های پیچیده این عمل پاسخ داده شود. این پروتزها ویژگی های زیر را دارند:
نوع پروتز ریویژن | ویژگی‌ها |
پایه بلند فلزی | حفظ پایداری در استخوان تحلیل‌رفته |
پروتز قیفی‌شکل یا مخروطی | تطابق با کانال استخوان و بهبود استحکام |
Spacer آنتی‌بیوتیکی | کمک به درمان عفونت قبل از نصب قطعی پروتز |
پیوند استخوان + گرافت فلزی | ترمیم استخوان‌های تخریب‌شده برای افزایش دوام مفصل |
برندهای معتبر مورد استفاده: Zimmer Rev, Stryker Triathlon TS, DePuy LPS
این تکنولوژی‌ها نقش مهمی در افزایش موفقیت جراحی، بهبود عملکرد زانو و کاهش خطرات پس از عمل دارند.
همین حالا برای مشاوره تخصصی با متخصصین کلینیک حیات اقدام کنید.
مراقبت بعد از ریویژن به وسعت جراحی بستگی دارد. بیمارانی که یک ریویژن محدود انجام داده اند الزاماً شرایط مشابه فردی که دچار عفونت، تحلیل استخوان یا ناپایداری پیچیده بوده ندارد.
داروهای تجویزشده باید مطابق دستور پزشک مصرف شوند و هرگونه تغییر غیرعادی در میزان درد یا تورم به تیم درمان اطلاع داده شود. دوره مراقبت و مصرف داروها معمولاً به صورت پایه بین ۴ تا ۶ هفته در نظر گرفته می شود، اما این بازه قطعی نبوده و با توجه به روند بهبودی و صلاحدید پزشک معالج قابل تغییر است.
برنامه فیزیوتراپی باید بر اساس نوع جراحی انجام شده تنظیم و شخصی سازی شود؛ زیرا هر عمل، نیازهای درمانی و توان بخشی متفاوتی دارد و یک نسخه واحد برای همه بیماران کارساز نیست. هدف می تواند کنترل تورم، حفظ یا بهبود دامنه حرکت، تقویت عضلات و بازگرداندن تدریجی عملکرد زانو باشد.
بعضی بیماران در مراحل ابتدایی برای راه رفتن به واکر یا وسایل کمکی نیاز دارند. زمان کنار گذاشتن آن، بسته به نوع جراحی و میزانی از وزن که بیمار اجازه دارد روی عضو بگذارد تعیین می شود؛ به همین دلیل این تصمیم باید حتماً با نظر جراح و فیزیوتراپیست گرفته شود.
قرمزی بیشتر، ترشح، ورم یا دردی که در محل جراحی غیرعادی به نظر می رسد را نباید ساده گرفت؛ اگر هر یک از این نشانه ها را دیدید، بهتر است بی درنگ با تیم درمان تماس بگیرید.
بازگشت به فعالیت روزمره باید مرحله به مرحله باشد. سرعت پیشرفت برای همه بیماران یکسان نیست. برای آشنایی بیشتر با موضوعات مرتبط با تعویض مفصل زانو می توانید مقاله عوارض تاخیر در تعویض مفصل زانو در کلینیک حیات را نیز مطالعه کنید.
برای ریویژن نمی توان یک عدد ثابت برای دوره نقاهت تعیین کرد.
مدت بازگشت به فعالیت به عواملی مانند:
وابسته است.
به همین دلیل، نباید دوره نقاهت یک بیمار را معیار پیش بینی وضعیت بیمار دیگری قرار داد.
ریویژن زانو نیز مانند هر جراحی بزرگ، خطرات و عوارض احتمالی دارد. برخی از مهم ترین موارد عبارت اند از:
ریسک این عوارض برای همه بیماران یکسان نیست و به علت ریویژن، وضعیت استخوان و بافت نرم و پیچیدگی جراحی بستگی دارد.
به همین دلیل، در جلسه مشاوره بهتر است درباره خطرات اختصاصی شرایط خودتان سؤال کنید، نه اینکه صرفاً به یک درصد کلی در اینترنت تکیه داشته باشید.
هزینه جراحی مجدد مفصل زانو به مراتب وابسته تر به شرایط بیمار است و نمی توان بدون بررسی پرونده، یک قیمت قطعی برای آن اعلام کرد.
هزینه ممکن است تحت تأثیر عوامل زیر باشد:
برای مقایسه اجزای هزینه های مرتبط با جراحی اولیه، می توانید مقاله [هزینه تعویض مفصل زانو در کلینیک حیات] را نیز ببینید؛ البته هزینه ریویژن باید جداگانه و بر اساس شرایط همان بیمار برآورد شود. هزینه تعویض مفصل زانو
خیر.
صرف گذشت زمان به این معنی نیست که بیمار حتماً به جراحی مجدد نیاز دارد. تصمیم برای ریویژن زمانی مطرح می شود که مشکل مشخصی در پروتز یا بافت های اطراف وجود داشته باشد و بر اساس ارزیابی پزشک، جراحی برای اصلاح آن لازم باشد.
بنابراین اگر سال ها از تعویض مفصل شما گذشته اما زانو عملکرد مناسبی دارد و علائم نگران کننده ای وجود ندارد، صرفاً عدد سال های گذشته دلیل کافی برای جراحی مجدد نیست.
خیر.
این تصور یکی از اشتباهات رایج درباره ریویژن است. گاهی مشکل به یک جزء مشخص محدود است و می توان همان بخش را اصلاح یا تعویض کرد. در مقابل، اگر عفونت گسترده، نقص استخوان، شل شدن چند جزء یا ناپایداری قابل توجه وجود داشته باشد، ممکن است ریویژن گسترده تری لازم شود. بنابراین نوع جراحی بعد از مشخص شدن علت شکست پروتز تعیین می شود، نه صرفاً بر اساس وجود درد.
اگر بعد از تعویض مفصل زانو یکی از علائم زیر را دارید، بهتر است برای ارزیابی پزشکی اقدام کنید:
وجود این علائم به معنی قطعی بودن خرابی پروتز نیست، اما می تواند نشان دهد که بررسی پزشکی لازم است.
اگر تعویض مفصل زانو انجام داده اید و اکنون درد مداوم، تورم، خشکی، محدودیت حرکت، احساس خالی کردن زانو یا کاهش عملکرد دارید، بهتر است بررسی را به تعویق نیندازید. مهم ترین نکته این است که قبل از تصمیم گیری درباره ریویژن، علت مشکل مشخص شود. ممکن است مسئله از عفونت، شل شدن، ناپایداری، سایش، نقص استخوان یا حتی علت دیگری باشد که نیازمند روش درمان متفاوتی است.
اگر گزارش جراحی قبلی، تصاویر رادیولوژی، آزمایش ها یا اطلاعات مربوط به پروتز را دارید، آن ها را در زمان مراجعه همراه داشته باشید. بررسی این مدارک می تواند به پزشک در شناخت سابقه جراحی و تصمیم گیری دقیق تر کمک کند.
کلینیک حیات در حوزه مشکلات زانو، لگن، شانه و ستون فقرات خدمات درمانی جراحی و غیرجراحی ارائه می کند و امکان ویزیت آنلاین برای بیماران سراسر ایران نیز در سایت کلینیک اعلام شده است. اگر قبلاً پروتز زانو گذاشته اید و اکنون درباره درد یا عملکرد زانو نگرانی دارید، برای تصمیم گیری درباره ریویژن ابتدا باید پرونده و شرایط شما بررسی شود. برای شروع ارزیابی می توانید از طریق کلینیک حیات و بخش ویزیت آنلاین اقدام کنید.
همچنین می توانید برای آشنایی با موضوعات مرتبط با تعویض مفصل، وبلاگ کلینیک حیات را مطالعه کنید. اگر بعد از تعویض مفصل زانو دوباره درد یا محدودیت حرکتی پیدا کرده اید، لازم نیست خودتان علت را تشخیص دهید؛ ارزیابی تخصصی می تواند مشخص کند آیا واقعاً به جراحی مجدد مفصل زانو (ریویژن) نیاز دارید یا گزینه دیگری برای درمان وجود دارد.
جراحی مجدد مفصل زانو (ریویژن) زمانی مطرح می شود که پروتز قبلی یا بافت های اطراف آن دچار مشکلی شده باشند که اصلاح آن به مداخله جراحی نیاز داشته باشد. عفونت، شل شدن پروتز، ناپایداری، سایش، شکستگی اطراف پروتز، نقص استخوان و برخی مشکلات دیگر می توانند از دلایل ریویژن باشند. اما هر درد بعد از تعویض مفصل به معنی خراب شدن پروتز نیست. تشخیص علت درد، بررسی وضعیت پروتز و ارزیابی استخوان و بافت های اطراف باید قبل از تصمیم برای جراحی انجام شود.
اگر بعد از تعویض مفصل زانو دوباره دچار درد، تورم، خشکی، محدودیت حرکت یا احساس ناپایداری شده اید، مدارک پزشکی و تصاویر قبلی خود را آماده کنید و برای ارزیابی تخصصی اقدام کنید. برای بررسی شرایط جراحی مجدد مفصل زانو و دریافت راهنمایی درباره قدم بعدی درمان، می توانید از طریق کلینیک حیات برای ویزیت و ارزیابی اقدام کنید.
کلینیک حیات؛ ویزیت آنلاین و خدمات ارتوپدی
خیر. درد می تواند علت های مختلفی داشته باشد و برای تشخیص شل شدن، عفونت، ناپایداری یا سایر مشکلات پروتز به ارزیابی پزشکی نیاز است.
در ریویژن، جراح با پروتز قبلی و گاهی با مشکلاتی مانند نقص استخوان، بافت اسکار، عفونت یا ناپایداری مواجه است؛ بنابراین برنامه ریزی و انتخاب اجزای پروتز می تواند پیچیده تر باشد.
در بعضی بیماران بله، اما روش درمان به نوع و شرایط عفونت بستگی دارد. ممکن است درمان های محدودتر کافی باشند یا تعویض پروتز به صورت یک مرحله ای یا دو مرحله ای مطرح شود.
زمان راه رفتن و میزان تحمل وزن به نوع جراحی و وضعیت استخوان و بافت های اطراف بستگی دارد و برای همه بیماران یکسان نیست.
بله. مانند سایر جراحی های ترمیمی مفصل، احتمال ایجاد عارضه یا مشکل مجدد وجود دارد؛ میزان این خطر به علت ریویژن و شرایط بیمار بستگی دارد.
خیر. ابتدا باید علت درد یا اختلال عملکرد مشخص شود. در برخی بیماران ممکن است درمان غیرجراحی یا اقدامات محدودتر کافی باشد و در برخی دیگر ریویژن ضرورت پیدا کند.
تهران، جردن ،بعد پل میرداماد، کوچه آناهیتا، ساختمان پزشکان آناهیتا، طبقه چهارم
تمامی حقوق مادی و معنوی این وب سایت متعلق به کلـــینــــــیــــکــــــ حیـــــــاتـــــــ می باشد
